کارگاه بازی ، نشاط ، نرمش

 

کارگاه بازی ، نشاط ، نرمش

گروه سنی شرکت کننده : 6 تا 12 ماه

روز و ساعت کارگاه : چهارشنبه ساعت ۱۲.۱۵ الی ۱۳.۱۵

تاریخ شروع دوره : ۲۵ مرداد ۱۳۹۱

مدرسان : ندا نصیری - لادن نصیری

مادران عزیزی که تمایل به شرکت در این کارگاه به همراه فرزند خود دارند ،جهت کسب اطلاعات بیشتر با مسوول هماهنگی در ساعات کار دفتر سلامت مادران تماس حاصل فرمایند.

تلفنهای تماس : 22578985 - 22577675

به فرزند خود بیاموزیم که پدر و مادر خود باشد !

                       

 همه پدرها و مادرها دوست دارند که فرزندشان قدرت تشخیص خوب و بد را داشته باشد و کمی نیز در قبال حوادثی که در کمینش نشسته احساس مسوؤلیت و دل نگرانی کند امّا در بیشتر کودکان این امر به راحتی محقق نمی شود و این مساله آرزویی دور و دراز برای والدین مبدّل می گردد . اگر شما خواهان پرورش حس دور اندیشی و تدبیر در فرزندتان هستید باید از دوران خردسالی با آموزش های مستقیم ، به او کمک کنید تا این شخصیت در او شکل گیرد . در گام نخست به او کمک کنید تا فرآیند زندگی مستقل ، با توجه به سن و توان خود را تجربه کند . البته برای ایجاد حس استقلال در کودک نباید او را به حال خود رها کنید تا مسیر خود را با آزمون و خطاهای مختلف پیدا کند ، بلکه بهترین کار این است که هوشمندانه در کنار او باشید و راهکارها و شیوه های حرکتی درست را به او بیاموزید ولی در طول حرکت در مسیر او را به حال خود رها کرده و تنها از دور نظاره گر عملکرد وی باشید .

کودکی که در زیر نظر پدر و مادر می آموزد که به تنهایی از مغازه خرید کند و پول جنس خریداری شده را حساب کند ، در صف سینما ایستاده و به تعداد افراد خانواده ، بلیط بگیرد ، برای رفتن به موزه ، به آنجا زنگ زده و ساعت کار آن را بپرسد ، وقت دندان پزشکی را خودش بگیرد ، برای دانستن تکالیف مدرسه به خانه دوستش زنگ بزند و یا تلفنی غذا سفارش داده تا به درب منزل بیاورند ، به تدریج اعتماد به نفسش بالا رفته  و توانایی تصمیم گیری های مستقلانه و دور اندیشانه را نیز پیدا می کند .

به موازات پرورش حس استقلال طلبی در کودک ، به او نشان دهید که همواره به عنوان یک حامی ، دوست و همراه کنار او هستید و در هر کجا که نیاز به کمک داشت ، به او یاری خواهید رساند . با اینکه بسیاری از والدین سعی می کنند که فرزند خود را به طور مستقل بار بیاورند ولی به دلیل روحیه مستبدانه و منتقدانه خود ، با کوچکترین حرکت اشتباه کودک او را مورد انواع سرزنش ها قرار داده و یا آن اشتباه را تا مدتها به رخ او می کشند . این نوع برخورد مانع رشد مستقلانه کودک و در نتیجه افزایش حس دوراندیشی و درایت او می گردد . والدین باید آمادگی پذیرش اشتباهات و خطاهای فرزند خود را داشته باشند و بدانند که این اشتباهات کوچک درس های بزرگی به فرزند آنها می دهد و مانع بروز اشتباهات و خطاهای بسیار بزرگ و جبران ناپذیر در بزرگسالی می گردد .

اعمال و رفتارهای فرزند خود را بیش از اندازه در زیر ذره بین قرار ندهید به طوری که آنها از انجام هر کار جدیدی فراری باشند و ترجیح بدهند که شما تصمیم گیرنده اعمال آنها بوده و خود نیز پاسخگوی اشتباهات احتمالی باشید . این کودکان کم کم یاد می گیرند که برای هر کار کوچکی نیز از والدین خود اجازه بگیرند زیرا از توبیخ و سرزنش های آنها می ترسند .

یکی از وظایف اصلی والدین آگاه این است که به کودک خود یاد دهند تا برای حل مشکلات کوچک ، از عقل و درایت خود استفاده کند و از قضاوتهای دیگران و یا مسیرهای اشتباهی که ممکن است برود ، نترسد . اگر شما در موارد کاربردی احساس مسوؤلیت بیشتر را به او بیاموزید ، کمک شایانی به کودک کرده اید ، زیرا کم کم او می آموزد که بی نیاز به حضور دائم پدر و مادر در قبال حوادث و مشکلات جامعه از خود دفاع کند و تصمیم های درست بگیرد . هنگامی که کودکی به این نقطه از تشخیص می رسد ، می توانید با خیالی راحت تر او را در بطن جامعه به حرکت وا دارید زیرا دیگر دلهره چندانی از گول خوردنهای او و یا کم آوردن در قبال مشکلات ندارید . این دسته از کودکان در بزرگسالی نیز بسیار توانمندتر و با تدبیرتر از سایر همسالان خود حرکت کرده و به موقعیت های بیشتری در کار و زندگی دست می یابند .

کنترل مداوم و پی در پی بچه ها و به جای آنها فکر کردن ، روشی غیر اصولی و نادرست است که باید در اسرع وقت آن را ترک کنید . این گونه مداخله ها ، تصمیم گیری ها و برنامه ریزی ها به جای کودک ، او را به فردی مطیع تبدیل می کند بی آنکه توان مقابله با حوادث غیر قابل پیش بینی را داشته باشد . کودکی که تمام برنامه های زندگی شخصی و اجتماعی اش توسط پدر و مادر تنظیم می شود . در آینده نیز شخصیتی وابسته و غیر قابل انعطاف دارد و قادر به پذیرش تغییرات مختلف که در زندگی پیش می آید ، نیست . همچنین از ریسک کردن و تلاش برای ساختن چیزهای جدید  می ترسد و به تدریج استقلال عملی و فکری خود را از دست داده و با بالا رفتن سن ، تمایل چندانی نیز به تغییر رویه زندگی خود ندارند . به کودک یاد دهید که باید برخی از مسوؤلیت های زندگی خود را به عهده بگیردو آنها را به سرانجام برساند و در هر شرایطی از مسیر درستی که در آن حرکت می کند ، عقب نشینی نکند .

تربیت یک کودک مستقل باید از همان دوران خردسالی آغاز شود و شما به عنوان والدین او می توانید این کار را از اوایل دو سالگی آغاز کنید . در انتخاب اسباب بازی ، لباس ، خوراکی و ... او را آزاد بگذارید و به او اجازه انتخاب دهید . البته یادتان باشد که بچه ها در معرض انتخابهای زیاد قرار ندهید زیرا با توجه به سن و توانمندیهای  خود ، گیج شده و انتخاب برایشان مشکل می شود و حتی گاهی برخوردهای عصبی از خود نشان می دهند .

بهترین کار این است که به آنها دو حق انتخاب بدهید ، یعنی در عین حال که برای او شخصیت مستقلی فرض می کنید ولی خود را نیز از درگیریهای بعدی انتخابات گسترده نیز مصون می دارید. در هنگام لباس پوشیدن ، دو لباس به او نشان داده و بگویید یا این را بپوش یا آن را و این کار را در مورد خوراکی عصرانه ، انتخاب اسباب بازی و یا کتاب نیز انجام دهید . با بزرگتر شدن کودک ، فضاهای تصمیم گیری او را گسترده تر کنید تا به مرور به مرحله ای از تشخیص برسد که خود ، خوب و بد را درک کرده و بهترین تصمیم گیری و برنامه ریزی را برای خود و زندگی نماید .

 

نویسنده:ندا نصیری..چاپ در روزنامه همشهری