دردنیای امروزه ، علارغم پیشرفت علم و دانش  برای زندگی  کردن بدون نیاز به دیگران ، همچنان وابستگی افراد به یکدیگر برای بهتر زندگی کردن ملموس است. البته ناگفته نماند که تخصصی شدن کارها ، شرایط را به گونه ای  فراهم کرده که هر فردی قدرت و دانش انجام بخشی از یک پروژه بزرگ را دارد که به تنهایی قادر به اتمام آن نیست. مردمان کشور ژاپن ،  بهترین مثال برای دستیابی به موفقیت های بزرگ از طریق کار گروهی هستند که در مشکل اخیر کشورشان نیز این موفقیت کاملا نمودار بود. در نقطه مقابل، آمار منتشره مردمان کشور ما در این زمینه ، خلاف این واقعیت را نشان می دهد. موفقیت های فردی در راس و موفقیت های گروهی ، اندک.

برای آنکه  در انجام کارهای گروهی موفق باشیم ، باید دست به دست یکدیگر بدهیم و  تمام فکر و اندیشه مان در پی موفقیت های شخصی نباشد. آموزش این مقوله و نهادینه کردن آن در ذهن ، باید از کودکی آغاز شود. بنابراین وظیفه والدین و  معلمان این است که با شیوه های صحیح و کاربردی ، کودکان را برای انجام کارهای گروهی آماده کنند. تحقیقات نشان داده ، کودکانی که روابط اجتماعی بهتری دارند ، در انجام کارهای گروهی نیز موفق تر هستند و در راستای این قضیه ، هوش اجتماعی بالاتری را نیز خواهند داشت.

 آنچه یک پدر و مادر باید  بداند :

** کودکانتان را اجتماعی بار بیاورید :  سعی کنید از همان دوران کودکی ، فرزندتان را فردی اجتماعی تربیت کنید. متاسفانه بسیاری از کودکان ما خجالتی و مردم گریز هستند و همین مساله بزرگترین لطمه را به انجام کارهای گروهی آنها می زند. با حضور مستمر در اجتماع های کودکانه از قبیل پارک ، محوطه های بازی ، کلاسهای گروهی و... به او کمک کنید تا با هم سن و سالان خود ارتباط برقرار کند و حد و حدود دوستی با آنها را به تنهایی تعیین کند. البته مراقبت دورادور شما ، کمک بزرگی به پیشرفت صحیح این رابطه می کند.

**از دخالت های نا بجا در روابط کودکان خودداری کنید: برخی از پدر و مادرها فکر می کنند که باید حمایت های همه جانبه خود از کودک را در هر فضا و مکانی به نمایش بگذارند اما این کار تنها مانع رشد  اجتماعی کودک می شود  و در نتیجه کودک شخصیتی مستقل نخواهد یافت.به طور کلی  افراد وابسته و ترسو ، افرادی مفید برای کارهای گروهی نیستند زیرا چشمشان به دیگران است تا کارهای آنها را تقلید کنند و از ارائه فعالیتهای خلاقانه گریزانند. به فرزندتان اجازه دهید که مشکلات کوچک خود در گروه را به تنهایی حل کند و از آسیب های کوچکی که جامعه به او وارد می کند نترسید زیرا در غیر این صورت ، در بزرگسالی تاب و تحمل آسیب های بزرگ در جایی که دیگر شما نمی توانید حضور فعالی داشته باشید ، را  نخواهد داشت .

 

ادامه دارد...

 نویسنده : ندا نصیری ... چاپ در روزنامه همشهری